Warstwa sieci routing

Logiczny identyfikator interfejsu sieciowego w warstwie sieci, używany do adresowania i routingu pakietów między hostami.

Bezklasowa metoda agregacji i przydziału adresów oparta na prefiksach o dowolnej długości, zastępująca podział na klasy adresowe.

Wzorzec bitowy oddzielający część sieciową adresu od części hosta, wyznaczający granicę podsieci.

Logicznie wydzielony fragment większej sieci IP o wspólnym prefiksie, w którym hosty komunikują się bez udziału routera.

Wiodąca, wspólna część adresów należących do jednej podsieci, zapisywana z długością w notacji bezklasowej.

Wartość liczbowa wyrażająca koszt trasy, na podstawie której protokół wybiera najlepszą ścieżkę do celu.

Algorytm routingu, w którym każdy węzeł rozgłasza stan swoich łączy, buduje pełną mapę topologii i liczy najkrótsze ścieżki.

Algorytm routingu, w którym węzły wymieniają z sąsiadami szacowane odległości do celów i iteracyjnie obliczają najkrótsze trasy.

Jednostka danych warstwy sieci zawierająca nagłówek z adresami logicznymi i ładunek, przesyłana niezależnie przez sieć z komutacją pakietów.

Warstwa modelu OSI/TCP-IP odpowiedzialna za logiczne adresowanie hostów i dostarczanie pakietów między sieciami przez routing.

Pole nagłówka ograniczające liczbę przeskoków pakietu; po wyzerowaniu pakiet jest odrzucany, co zapobiega pętlom.

Podział pakietu na mniejsze części, gdy jego rozmiar przekracza jednostkę MTU łącza, z ponownym składaniem u odbiorcy.

Maksymalny rozmiar ładunku, jaki dane łącze może przesłać w jednej ramce bez fragmentacji.

Łączenie wielu szczegółowych prefiksów w jeden szerszy wpis routingu, redukujące rozmiar tablic routingu w sieciach rozległych.

Zbiór sieci i routerów pod wspólną administracją, prowadzący jednolitą politykę routingu wobec reszty Internetu.

Router, do którego host kieruje pakiety adresowane poza jego lokalną podsieć, gdy brak bardziej szczegółowej trasy.

Przekazywanie pojedynczego pakietu z interfejsu wejściowego na właściwy interfejs wyjściowy routera zgodnie z tablicą przekazywania.

Reguła wyboru wpisu routingu o największej liczbie zgodnych bitów prefiksu z adresem docelowym pakietu.

Bezpośrednio osiągalny router lub interfejs, do którego należy przekazać pakiet w drodze do celu.

Wyznaczanie ścieżek, którymi pakiety są przesyłane między sieciami, na podstawie informacji o topologii i adresach docelowych.

Struktura danych w routerze odwzorowująca prefiksy docelowe na następne przeskoki i interfejsy wyjściowe.

Wpis tablicy routingu o najszerszym prefiksie, stosowany gdy żaden bardziej szczegółowy wpis nie pasuje do adresu docelowego.