Tolerancja bledow

Minimalny podzbiór węzłów, którego zgoda jest wymagana do zatwierdzenia operacji, gwarantujący przecinanie się z innymi kworami.

Najsłabsze założenie o awariach: komponent może zachowywać się dowolnie, w tym wysyłać sprzeczne informacje różnym odbiorcom.

Model awarii, w którym komponent po uszkodzeniu zatrzymuje się i nie wykonuje błędnych akcji, a fakt zatrzymania jest wykrywalny.

Bizantyjska tolerancja błędów — zdolność systemu do poprawnego działania mimo dowolnego, w tym złośliwego, zachowania części węzłów.

Przywracanie systemu po awarii do spójnego wcześniejszego stanu z punktu kontrolnego i odtworzenie zdarzeń z dziennika.

Zapisany migawkowo stan procesu lub systemu na trwałym nośniku, umożliwiający wznowienie obliczeń po awarii.

Zdolność systemu do dalszego poprawnego działania mimo awarii części jego komponentów.

Wzorzec stabilności przerywający wywołania do niedostępnej usługi po przekroczeniu progu błędów, by zapobiec propagacji awarii.

Awaria propagująca się przez system, gdy uszkodzenie jednego komponentu przenosi obciążenie na kolejne, powodując ich kolejne awarie.

Własność operacji, której wielokrotne wykonanie daje ten sam efekt co jednokrotne, umożliwiająca bezpieczne ponawianie po awarii.

Odchylenie zachowania komponentu lub systemu od specyfikacji, czyniące go niezdolnym do realizacji zamierzonej funkcji.

Część stanu systemu odbiegająca od poprawnego, mogąca prowadzić do awarii; jest aktywacją usterki.

Domniemana lub stwierdzona przyczyna błędu, np. wadliwy bit, błąd kodu czy uszkodzenie sprzętu; może być utajona lub aktywna.

Komponent dostarczający procesom podejrzeń o awarii innych procesów, charakteryzowany własnościami kompletności i dokładności.

Okresowy komunikat wysyłany przez węzeł dla potwierdzenia jego żywotności; jego brak sugeruje awarię.