Systemy plikow I/O

Abstrakcyjna warstwa jądra udostępniająca jednolity interfejs operacji na plikach niezależny od konkretnego systemu plików pod spodem.

Ciągły obszar bloków na nośniku przydzielony plikowi, opisany jako para początek-długość zamiast listy pojedynczych bloków.

Plik, w którym ciągłe obszary zerowe nie zajmują bloków na nośniku, lecz są reprezentowane jako luki w mapie alokacji, oszczędzając miejsce.

Pamięć podręczna w RAM przechowująca strony plików odczytanych lub zapisanych na nośniku, ograniczająca liczbę operacji wejścia-wyjścia.

Specjalny plik zawierający ścieżkę do innego pliku, rozwiązywaną przy dostępie; może wskazywać obiekty na innych systemach plików i nieistniejące.

Wpis katalogowy odwzorowujący nazwę na ten sam i-węzeł co inny wpis, tak że plik istnieje dopóki liczba dowiązań jest większa od zera.

Nieujemna liczba całkowita zwracana przez system operacyjny, identyfikująca otwarty plik lub strumień w obrębie procesu.

Technika udostępniania zawartości pliku jako obszaru przestrzeni adresowej procesu, gdzie dostęp do pamięci powoduje stronicowanie danych z nośnika.

Operacja wymuszająca opróżnienie zbuforowanych danych i metadanych pliku na trwały nośnik przed zwróceniem sterowania, gwarantująca trwałość.

Tryb operacji dyskowych pomijający bufor podręczny strony, przenoszący dane bezpośrednio między przestrzenią użytkownika a nośnikiem.

Struktura danych przechowująca metadane pliku (rozmiar, prawa, znaczniki czasu, wskaźniki bloków) niezależnie od nazwy, identyfikowana numerem w systemie plików.

Technika niezawodności systemu plików zapisująca planowane zmiany metadanych do dziennika przed ich zatwierdzeniem, umożliwiająca spójne odtworzenie po awarii.

Niezmienny, spójny obraz stanu systemu plików lub woluminu w danej chwili, umożliwiający odczyt i odtworzenie wcześniejszego stanu danych.

Strategia, w której modyfikacja danych zapisuje nowe wersje bloków zamiast nadpisywać istniejące, zachowując starą wersję do czasu zatwierdzenia.

Metoda organizacji danych na nośniku w postaci nazwanych plików i katalogów wraz ze strukturami metadanych zarządzającymi alokacją przestrzeni.

Operacja dołączenia systemu plików do globalnej przestrzeni nazw przez powiązanie go z punktem montowania, umożliwiająca dostęp do jego plików.

Katalog w istniejącym drzewie katalogów, do którego dołącza się inny system plików, czyniąc jego zawartość dostępną pod tą ścieżką.