Procesy i metodyki

Stopniowe przekształcanie struktury architektury systemu w celu poprawy atrybutów jakościowych przy zachowaniu funkcjonalności.

Zasada, w której przepływ sterowania programu jest przekazany szkieletowi lub kontenerowi, a kod użytkownika jest wywoływany przez nie, nie odwrotnie.

Technika dostarczania komponentowi jego zależności z zewnątrz zamiast tworzenia ich wewnątrz, co odwraca kontrolę i ułatwia testowanie.

Technika, w której dwie osoby pracują nad jednym stanowiskiem: jedna pisze kod, druga na bieżąco go recenzuje, wymieniając się rolami.

Wyraźna granica, w obrębie której określony model dziedzinowy obowiązuje i ma spójne znaczenie terminów.

Budowa modelu pojęciowego odwzorowującego obiekty, reguły i język domeny problemu jako podstawy projektu oprogramowania.

Sformalizowany przegląd artefaktów z określonymi rolami i listami kontrolnymi, dążący do wykrycia defektów we wczesnych fazach wytwarzania.

Systematyczne badanie kodu źródłowego przez osoby inne niż autor w celu wykrycia defektów i poprawy jakości.

Technika wytwarzania, w której najpierw pisze się test definiujący wymaganie, a potem minimalny kod, który ten test spełnia, po czym następuje refaktoryzacja.

Metodyka rozszerzająca TDD, w której wymagania zapisuje się jako wykonywalne scenariusze zachowania w języku zrozumiałym dla interesariuszy.